yok diyorum kendime neye inanıyosun kendinden başka.bunu diyen bir çok insan biliyorum elleri yanaklarında kendilerine itiraf edemedikleri yenilgiler ceplerinde.bir çok hata yapmış olsamda evet ben yaptım dolu dizgin yaşadım çokça aptal yerine konuldum doğrunun bu olmadığını bile bile..yarabandı oldum yarabandı oldu bi çoğu.aradığımı buldummu peki sanmıyorum..insanlar değişebilirse eğer duyguların değişmesi kaçınılmaz bir gerçek.kabullendim ben fatoş kiminin kardeşi kiminin ablası kiminin teyzesi kiminin arkadaşı sanırım artık büyüdüm...evet ben fatoş dizleri kanayarak düştüğü yerden hep kalkmasını bildim.çevremdeki herkes beni çok neşeli bilir hatta ben deyince ilk akla o kocaman kahkaham gelir..geçen psikoloğumla konuşurken farkettimki kimseyi memnun etmek zorunda değilim böyle bir rol üstlenmek niye?ben fatoşsam eğer ve hayat süprizlerle doluysa yenilen ben olmıycam bir gün o sazlıktaki evi satın alıp rakımı kadehime koyup bloguma ordan mutluluk nidaları yazıcam..o gün yalnız olmıycam ;)